Όρια και Κίνητρα για τους Ασκούντες Ολιστικές – Συμπληρωματικές – Εναλλακτικές Προσεγγίσεις.

της Μαρίας Γρυλλάκη
Holistic Life – vol. 18 – 2007

 

Όταν πριν 12 χρόνια περίπου άρχισα να εμπλέκομαι, στην αρχή διερευνητικά και στη συνέχεια επαγγελματικά, στο χώρο των ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, πίστευα, σε αντιστάθμιση με το τι συνέβαινε στο χώρο της κλασικής (συμβατικής) ιατρικής, ότι τα πράγματα θα ήταν σχεδόν ιδανικά. Τι σημαίνει ιδανικά: Ότι οι ασκούντες αυτές τις αγωγές υγείας, θα είχαν μια πιο διευρυμένη αντίληψη πάνω στην ασθένεια και τη θεραπεία και ότι θα ήταν τοποθετημένοι, γνήσια ανθρωπιστικά και άρα δευτερευόντως  εμπορικά, πάνω στην άσκηση του εκάστοτε γνωστικού αντικειμένου τους. Κι ακόμη ότι, η θεραπευτική τους στάση, θα χαρακτηριζόταν από κάποιο είδος μη δογματικού αλλά δημιουργικού ήθους… Ωστόσο, στη διάρκεια της επαγγελματικής μου δραστηριοποίησης στον τομέα αυτό, μέσα από το Σιάτσου, την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και την Αρωματοθεραπεία, είχα κάποιες εμπειρίες, προερχόμενες τόσο από αποδέκτες ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, όσο και από τη συνάφεια με συναδέλφους, που λίγο ως πολύ διαφοροποίησαν, αν όχι ανέτρεψαν, τον αρχικό μου, ας τον ονομάσω εδώ, «ρομαντισμό»… Άκουσα να μου λένε ενδιαφερόμενοι: «Μα πήγα να μου κάνει Σιάτσου και μου έκανε ψυχανάλυση», ή, «μπήκα σ’ ένα χώρο που μου ήρθε να λιποθυμήσω από την έντονη μυρωδιά των αρωματικών sticks», ή, «είναι αλήθεια πως αν αρχίσεις το τάδε δεν πρέπει μετά να σταματήσεις γιατί θα γίνεις χειρότερα;», ή «γιατί δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από 20 λεπτά ενώ χρεώνεται ένα αρκετά αξιοσέβαστο ποσό;», ή, «έχω εδώ και 6 μήνες ουρολοίμωξη με συμπτώματα εξάντλησης και σοβαρή ενόχληση κατά την ούρηση και ο τάδε, εναλλακτικής ειδικότητας θεραπευτής μου, λέει να μην κάνω τίποτα και να περιμένω να επιδράσει η θεραπεία του, όμως υποφέρω, πόσο θα περιμένω άραγε;»… Ακόμη, να ακούω από συναδέλφους: πόσες ειδικότητες ασκούν, ή πόσο εύκολα και πόσο γρήγορα θεωρούν τους εαυτούς τους επαρκώς καταρτισμένους πάνω σ’ αυτές, ή πόσο εντυπωσιακά συνδυάζουν διάφορες τεχνικές… Ή, ή, και πολλά ακόμη ή…που με οδήγησαν: Πρώτα στο να νιώθω αυτή την ίδια δόνηση που δεδομένα διέπει τη επαγγελματική στάση στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τη δόνηση ενός αγώνα δρόμου, για τη συλλογή «γνώσεων» και «ειδικοτήτων»  που ίσως μόνο να «μεταμφιέζει εναλλακτικά» το: «τα κάνω όλα και συμφέρω  και ανταγωνίζομαι επάξια αυτή την αγορά»… Και μετά στο να αναδύονται συμπεράσματα όπως: Ότι και αυτός ο χώρος των ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, υπόκειται στην νοοτροπία οποιουδήποτε άλλου σύγχρονου επαγγελματικού χώρου. Και ότι αυτή η νοοτροπία ενέχει  εμπορευματοποίηση, ανταγωνισμό, ευκολία, φανατισμό, και ακόμη άλλα, που δεν φαίνονται τόσο αρμονικά ως προς τις βασικές κατευθύνσεις που έχει επικαλεστεί και ακόμη επικαλείται και απευθύνει, τόσο σε ατομικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο ο χώρος αυτός. Όμως, υπάρχει τουλάχιστον ένα θέμα, που ολοφάνερα και συγκεκριμένα τίθεται καίρια: Υπάρχουν όρια για το κάθε γνωστικό αντικείμενο και για τον ασκούντα αυτό. Τα όρια αυτά, καταρχήν αφορούν το ίδιο το αντικείμενο ως ένα εργαλείο που συμβάλλει στην υγεία του ατόμου με συγκεκριμένες τεχνικές και δυνατότητες. Αφορούν όμως εξίσου σημαντικά τη στάση του ασκούντα ως προς τον δεχόμενο αυτό, δηλαδή τη θεραπευτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ αυτών των δύο, ένα κεφάλαιο πολύπλευρο, που συντίθεται από συγκεκριμένη δεοντολογία, θεραπευτικά εργαλεία και ποιότητες. Με λίγα λόγια, και αν μη τι άλλο, ας μένουμε στα πλαίσια των γνώσεων και των ικανοτήτων μας, προκειμένου να μην βλάψουμε…με τις όχι και τόσο αθώες ολιστικές – συμπληρωματικές – εναλλακτικές μεθόδους  μας… Διότι το να βλάψουμε, δεν είναι μόνο η κυριολεκτικά βλαπτική επίδραση που μπορεί να προκληθεί από μια λανθασμένη θεραπευτική τακτική. Είναι εξίσου, η βλαπτική επίδραση που προέρχεται από μια υπερτιμημένη ή ανεπαρκή θεραπευτική τακτική, και έχει σαν αποτέλεσμα το χάσιμο πολύτιμου χρόνου και την οικονομική δαπάνη, του δεχόμενου την θεραπευτική βοήθεια φυσικά… Βέβαια, γι’ αυτά, προϋποτίθεται το να θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα: Με ποιο κίνητρο προσεγγίζουμε τη θεραπευτική δουλειά; …Πράγμα άλλωστε που ορίζει και την στάση μας ως θεραπευτές.

Τελευταία, θα αναφερθώ με διάθεση μοιράσματος, σε μια πρόσφατη και ουσιαστική διαπίστωση: την επίγνωση του να αντιλαμβάνομαι τον θεραπευτικό χώρο ως ένα τέτοιο ενιαίο και ανοιχτό πεδίο επικοινωνίας, που διαφοροποιεί αλλά δεν διαχωρίζει την προσφορά της κλασικής ιατρικής από εκείνη της κινέζικης, της ινδικής, της ομοιοπαθητικής, και τόσων άλλων ακόμη. Αυτή η επίγνωση μου προσφέρθηκε όταν, μέσα από τις in vivo δυσκολίες της δουλειάς μου, αναγνώρισα την πολυπλοκότητα της θεραπείας, που δεν είναι άλλη απ’ την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης: Ένας ιστός θαύματος και μυστηρίου, που συνεχώς προκαλεί να αποκαλυφθεί…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *