Άρθρα

Το Σιάτσου στο φαινόμενο Raynaud

Περιπτωσιολογική Μελέτη για την επίδραση του Σιάτσου στο φαινόμενο Raynaud

Susan Crawshaw, MRSS, Hereford & Abergavenny
15 February 2007, www.shiatsusan.co.uk

Είναι τα δάχτυλα σας λευκά και νιώθετε πόνο;
Αν ναι, μπορεί να πάσχετε από το φαινόμενο Raynaud.

Περίπου 15 χρόνια πριν, είδα αυτήν την ερώτηση σε μια αφίσα τοποθετημένη σε μια στάση λεωφορείου στο Λονδίνο, και συνειδητοποίησα ότι από αυτό έπασχα. Έξω καλοκαίρι, ακόμη και σχετικά μικρή πτώση θερμοκρασίας θα έκαναν τα χέρια να νιώθουν τόσο κρύα σαν να ήταν σαν να ήταν φτιαγμένα από πάγο και μετά, καθώς επανέρχονταν, να νιώθω σαν να τα έβαζα σε φλόγες – απίστευτα οδυνηρό. Η ανάκτηση θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ ώρα και η λειτουργικότητα των χεριών έχει επιδεινωθεί.

 

raynaud-disease.jpg

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 εκπαιδεύτηκα ως ασκούσα το Σιάτσου. Κατά τη διάρκεια της τριετούς φοίτησης έμαθα πολλές πρακτικές αυτο-ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων των κινέζικων ασκήσεων Chi-Gong που καλλιεργούν το «Τσι» ή «ζωτική ενέργεια» (παρόμοιες με τον Τάι Τσι). Στην θεωρία της ιατρικής της Ανατολής, το αίμα ακολουθεί το Τσι στην πορεία του στο σώμα, οπότε δουλεύοντας με το Τσι βελτιώνει την κυκλοφορία. Ενώ, ασκώντας το Σιάτσου μαζί με το Τσι Γκονγκ, τα χέρια μου μυρμήγκιαζαν και γίνονταν πολύ ζεστά.

 

Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής μου στο Σιάτσου παρατήρησα ότι τα συμπτώματα Raynaud μειώθηκαν, και στη συνέχεια σχεδόν εξαφανίστηκαν. Μόνο μια πρόσφατη συζήτηση μου θύμισε πόσο άσχημα ήταν παλιά. Η μόνη στιγμή που υποφέρω τώρα πλέον είναι όταν πεζοπορώ μια πολύ κρύα μέρα και σταματώ για μεσημεριανό κολατσιό… κρατώντας τα σάντουιτς πυροδοτώ μια κρίση, αλλά παραμένει ανεκτή αν συνεχίσω να κινώ τα χέρια μου!

 

Εκτιμάται ότι το 10% των Βρετανών γυναικών πάσχουν σε κάποιο βαθμό, αλλά το φαινόμενο Raynaud επηρεάζει και τους άνδρες. Τα λεπτά αιμοφόρα αγγεία στα άκρα αντιδρούν με υπερευαισθησία στις μεταβολές της θερμοκρασίας, κάνοντάς τα να “λιμοκτονούν” για αίμα. Τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών συνήθως επηρεάζονται πιο συχνά, και συνήθως γίνονται λευκά σαν πεθαμένου και, καθώς η ροή του αίματος αποκαθίσταται, γίνονται μπλε και έπειτα έντονα κόκκινα … οι αλλαγές του χρώματος συχνά συνοδεύονται από έντονο μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή αφόρητο πόνο. Μερικές φορές το Raynaud είναι ένα δευτερεύον σύμπτωμα μιας άλλης υποκείμενης κατάστασης όπως το Σκληρόδερμα, η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα ή ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος, ή, παρόμοια συμπτώματα μπορεί να προκύψουν από το χειρισμό μηχανών δόνησης ή από επαναλαμβανόμενες κινήσεις των χεριών.

Οι πρακτικές αυτοβοήθειας για την προαγωγή της κυκλοφορίας περιλαμβάνουν τη διακοπή του καπνίσματος, τη μείωση της πρόσληψης αλκοόλ, την τακτική άσκηση και το μασάζ. Φορώντας ζεστά ρούχα, κρατώντας τα ειδικά θερμαινόμενα μαξιλαράκια (pads), και αποφεύγοντας να αγγίζετε τις κρύες επιφάνειες με γυμνά χέρια θα σας βοηθήσει Τα συμπληρώματα βιταμίνης Ε ή C, το ιχθυέλαιο, το έλαιο νυχτολούλουδου, το Ginko Biloba ή το τζίντζερ βοηθούν μερικούς … αλλά συμβουλευτείτε πρώτα τον ιατρό σας, ειδικά εάν είστε σε φαρμακευτική αγωγή. Το Σιάτσου έχει βοηθήσει πολλούς και ακόμη το T’ai Chi και το Chi Gong. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Raynaud’s, επικοινωνείστε με: www.raynauds.org.uk

Αισθητικός Βελονισμός, η Συστηματική Φροντίδα Ομορφιάς, από τη Vogue: “Αυτή η 2ωρη Θεραπεία είναι η Απόλυτη Ανοιξιάτικη Ανανέωση, και θα Γίνει Viral”

(μετάφραση: Μαρία Γρυλλάκη)

“Είχα δύο μεγάλα ζητήματα που ήταν σαν να με χαστουκίζουν στο πρόσωπο”, θυμάται η Stefanie DiLibero, ειδικός ευεξίας, σκεπτόμενος τις διπλές ανησυχίες σχετικά με το δέρμα που προκαλούσε την πιο έντονη αναζήτηση νέας αντιγηραντικής θεραπείας στο Instagram . “Η ακμή ενηλίκων, η οποία ήταν κάπως ταπεινωτική, και η προοπτική του να πατάς τα 40.” Στο κυνήγι μιας μη-χειρουργικής αποκατάστασης και ανερχόμενης απλούστευσης, η DiLibero, το πήρε απόλυτα στα χέρια της μαζί με ένα θεραπευτικό πρωτόκολλο προερχόμενο από τη μέντορα του Βελονισμού στο Πρόσωπο την Shellie Goldstein.
Η εμπειρία μετασχηματισμού διάρκειας δύο ωρών συγχωνεύει τα εκ των έσω-προς τα έξω οφέλη του βελονισμού, με το είδος τεχνολογίας αιχμής που μπορεί κανείς να βρει σε ένα κορυφαίο γραφείο δερματολόγου στο Μανχάταν. Από τότε έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της το να προσελκύει δεκάδες αστέρια από τη βιομηχανία των νέων πρωταγωνιστών, όπως η Sofía Sanchez de Betak στο γραφείο της: Gotham Wellness.

Η ολιστική προσέγγιση 360 μοιρών της DiLibero οφείλεται στη σταθερή πεποίθηση ότι τα πρώτα σημάδια γήρανσης βρίσκονται πιο βαθιά από το δέρμα. “Κάποιος μπορεί να έρθει για ρυτίδες και κρέμασμα (σακούλιασμα) και να σκεφτεί ότι αυτό είναι όλο κι όλο που υπάρχει, αλλά αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου”, λέει η DiLibero, η οποία ξεκινά κάθε συνεδρία με μια συζήτηση για τον τρόπο ζωής του πελάτη: ύπνος και άγχος, συναισθήματα και ενέργεια – “εσωτερικά θέματα που εκδηλώνονται εξωτερικά”. Με τις προβληματικές περιοχές που εντοπίζονται, εφαρμόζει μετά ένα κύκλο τόνωσης της μικροκυκλοφορίας, πριν εισάγει μια χούφτα από βελόνες (βελονισμού) που ξεκινούν από τα πόδια και φτάνουν μέχρι την κορυφή του κεφαλιού. «Οι βελόνες του προσώπου κάνουν διπλό καθήκον», προσθέτει η DiLibero, επικαλούμενη την ικανότητά τους να στοχεύουν τις ρίζες των ανισορροπιών καθώς και τα λιγότερο επιθυμητά οπτικά τους αποτελέσματα, μέσω της διέγερσης.

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα μοντέρνο μενού προσαρμοσμένο στις ανάγκες του πελάτη: θεραπεία μείωσης φλεγμονής  με φωτοεκπομπή LED, αντιβακτηριακές πυρπολήσεις με οξυγόνο και ακόμη, αποσυμφορητικές βεντούζες προσώπου (οι οποίες, σε αντίθεση με τις αντίστοιχες στο σώμα, δεν αφήνουν έντονα μωβ σημάδια). “Δεν πιστεύω στο: ένα μέγεθος ταιριάζει σε όλους”, λέει η DiLibero για την πολυπρόσωπη και αποτελεσματική της προσέγγιση. Άλλωστε, αν η διάρκειας δύο ωρών θεραπευτική αγωγή με το Technicolor είναι η κατάλληλη για το Instagram, σκεφτείτε τη μετά τη συνεδρία εικόνα μιας καθαρής-εκ-των-έσω και ανορθωμένης επιδερμίδας, σαν το καθαρό χρυσάφι για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σιάτσου για τις συνέπειες του ψυχικού τραύματος

Απόσπασμα από:

“Shiatsu for the Consequences of Trauma ”
by Peter Itin – hara journal/Issue #1
Μετάφραση: Γιάννης Βραδέλης

 

Τι είναι ψυχικό τραύμα;

Ως τραύμα ορίζεται:

– η εμπειρία ή και η μαρτυρία ενός ασυνήθιστου γεγονότος
– που είναι απροσδόκητο και αναπόφευκτο
– αποτελεί σοβαρή απειλή για την υγεία και την ύπαρξη
– και έχει συνέπειες που μπορεί να κρατήσουν πολύ καιρό.
Σε μια τραυματική συνθήκη, δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής ή προστασίας. Οι μηχανισμοί άμυνας έχουν εξουδετερωθεί και βιώνουμε μια σαρωτική παραβίαση.
Τα τραυματικά γεγονότα, συνήθως συμβαίνουν με υπερβολική ταχύτητα και ένταση, ενώ κάποιες φορές είναι υπερβολικά συχνά.
Ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του τραύματος είναι οι συνέπειες που το ακολουθούν.
Μετά το πρώτο σοκ, το τραύμα εγκαθίσταται στο νευρικό σύστημα. Συνήθως οι συνέπειες
φθίνουν με τον καιρό από μόνες τους. Κάποιες φορές, όμως, συνεχίζουν να επηρεάζουν την καθημερινότητα και τη ζωή του ανθρώπου για πολύ καιρό μετά το συμβάν, καθορίζοντας σε ένα βαθμό, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του.
shiatsu in trauma
1. Τα ακόλουθα συμπτώματα είναι ενδεικτικά της παρουσίας τραύματος:
– Υπερδιέγερση: γρήγορα αντανακλαστικά, υπερευαισθησία, ευερέθιστη διάθεση, νευρικότητα, φοβικές κρίσεις, πανικός, ψυχαναγκαστική μανία
–που αντανακλούν την αδιάκοπη προσμονή του κινδύνου.
-Υποτονικότητα: συναισθηματική αναισθησία, απάθεια, απώλεια φωνής (δεν έχω λόγια να περιγράψω τη φρίκη), αποφεύγει ανθρώπους ή συγκεκριμένα μέρη (σταματάει να χρησιμοποιεί το ασανσέρ), κατευθύνσεις (π.χ. αποφεύγει την
αριστερή κατεύθυνση, επειδή από εκεί ήρθε το αυτοκίνητο που τον χτύπησε) και συναισθήματα, όλα αυτά επειδή με κάποιο τρόπο τονίζουν την αίσθηση της άνευ
όρων παράδοσης, την αίσθηση του παγώματος και του ανίσχυρου απέναντι σε αυτό που έρχεται.
-Αναβίωση με τη μορφή οπτικών αναμνήσεων (να βλέπεις ξανά τη σκηνή στην οθόνη του μυαλού) ή με εφιαλτικά όνειρα που μαρτυρούν το ανεξίτηλο χνάρι της τραυματικής εμπειρίας.

 

2. Οι συνέπειες του τραύματος είναι ακόμα πιο σοβαρές, αν το τραύμα προκλήθηκε σκόπιμα από κάποιον και επηρεάζεται από:
– την εγγύτητα της σχέσης με το πρόσωπο που προκάλεσε το τραύμα
– τη διάρκεια των τραυματικών εμπειριών
– την ηλικία που είχε το άτομο την περίοδο που είχε το βίωμα
– το μέγεθος του κινδύνου με τον οποίο ήρθε αντιμέτωπο
– φυσικές καταστροφές, αναπόφευκτα δυστυχήματα και μοιραία γεγονότα προκαλούν λιγότερο στρες από τη φυσική βία, την κακοποίηση και το βιασμό.

Οι τραυματισμένοι άνθρωποι, σε συνθήκες στρες, συχνά αντιδρούν με ένα άκαμπτο μοτίβο συμπεριφοράς. Αυτοί οι στερεοτυπικοί τρόποι αντίδρασης δεν είναι παρά οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού.
Ο άνθρωπος που υποφέρει από τις συνέπειες ενός ψυχικού τραύματος δεν
είναι πια σε θέση να αντιδράσει με τον κατάλληλο τρόπο απέναντι στους
διαφορετικούς βαθμούς άγχους που παράγουν οι συνθήκες της ζωής. Η αντίληψή του
έχει υποστεί μια στρέβλωση και έχει «κολλήσει» στο παρελθόν. Είναι αιχμάλωτος
των συναισθημάτων του, σε έναν φαύλο κύκλο ανάμεσα στο φάσμα του φόβου και αυτό της ανημποριάς και της ματαιότητας. Επίσης, εμφανίζει έντονες ψυχοσωματικές αντιδράσεις, που έχουν να κάνουν με οργανικές λειτουργίες (άσθμα, ταχυκαρδία, αϋπνίες, διαταραχές ύπνου, διάρροια, έντονη εφίδρωση, δερματικά εξανθήματα κ.ά.) Ως δευτερεύουσες συνέπειες μπορούν να ιδωθούν οι συμπεριφορές εξάρτησης, η κατάθλιψη, οι διαταραχές όρεξης, η κοινωνική απομόνωση.

Το Σιάτσου μπορεί να προσφέρει καλή υποστήριξη σε ανθρώπους που υποφέρουν από τις συνέπειες ενός τραύματος.
Η θεραπεία του τραύματος έγκειται στην ικανότητά μας να επαναφέρουμε αυτό που είναι παγωμένο πίσω στη φυσιολογική ροή, να αποκαταστήσουμε τις σπασμένες συνδέσεις και να ενισχύσουμε την ικανότητά μας να διάγουμε μια ζωή με υπευθυνότητα που θα μας γεμίζει ικανοποίηση.
Συστήνεται παράλληλα να αναζητήσουν εξειδικευμένη θεραπεία, ιατρική περίθαλψη και βέβαια, ένα κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο.

Η θεραπεία του τραύματος χωρίζεται σε τρεις διακριτές φάσεις:
σταθεροποίηση, αντιπαράθεση με το τραύμα, και ενσωμάτωση.

3. Το Σιάτσου για τις συνέπειες του ψυχικού τραύματος

Αυτά που μπορεί να συνεισφέρει το Σιάτσου στη θεραπεία του τραύματος είναι:

– να καταπραΰνει τα σωματικά συμπτώματα
-να ενισχύσει τη συναισθηματική ισορροπία, την αίσθηση ευεξίας και κατά συνέπεια
την εμπιστοσύνη στη χαρά και τις ποιότητες της ζωής
– να λύσει ενεργειακά μπλοκαρίσματα, αποκαθιστώντας χαμένες συνδέσεις
-να δυναμώσει την επίγνωσή μας για το σώμα, την αυτοεκτίμηση και την ικανότητά μας στη διάκριση και τοποθέτηση των ορίων.
……………………………………………………………………………………………………
το πλήρες άρθρο

 

 

Makko-Ho: 6 ενεργειακές ασκήσεις ειδικά για την άνοιξη…σε 10 μόνο λεπτά!!!

Από τη σοφία της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής μαθαίνουμε πως το να ζούμε σε αρμονία με τη φύση είναι ο καλύτερος τρόπος για να είμαστε υγιείς μέσα από την εξισορρόπηση και την ενδυνάμωση της Ενέργειάς μας (Ki)

Η αρμονία με τη φύση είναι ταυτόσημη με τη δυνατότητα να προσαρμοζόμαστε σε κάθε αλλαγή, πόσο μάλλον στις αλλαγές των εποχών και των καιρικών συνθηκών. Κάθε εποχή βλέπουμε τη φύση να αλλάζει τελείως, και κάθε αλλαγή επηρεάζει την Ενέργειά μας συνολικά: τη διάθεσή μας, το αν έχουμε όρεξη για ζεστά ή κρύα φαγητά, αν κινούμαστε λιγότερο ή περισσότερο, και τόσα άλλα…

Η άνοιξη κατά την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική ανήκει στη φάση του “Ξύλου” το οποίο εξαρτάται κυρίως από την ομαλή έκφραση των συναισθημάτων μας, ρυθμίζει την ομαλή ροή της Ενέργειας και του Αίματος στον οργανισμό μας, ελέγχει τους τένοντες και τις αρθρώσεις, και”ανοίγεται” στα μάτια.

Η εποχή της άνοιξης, μετά την εσωστρέφεια και τη συντήρηση του χειμώνα, εκδηλώνεται με έντονες αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Για να προσαρμοστούμε ομαλά σε αυτές και να μεταβούμε στην επόμενη φάση, η Ενεργειακή άσκηση είναι η πλέον ενδεδειγμένη και σημαντική υποστήριξη!!!
Τόσο την άνοιξη όσο και κάθε άλλη εποχή, οι ασκήσεις Makko-Ho μας βοηθούν να νιώσουμε πού είμαστε Ενεργειακά δυνατοί και πού αδύναμοι, και εφόσον τις ασκούμε τακτικά μας βοηθούν στην καθημερινή τόνωση, την αποφόρτιση της έντασης, την ευλυγισία, στη βελτίωση των ζωτικών μας λειτουργιών και στην πρόληψη των ασθενειών.

Οι “τοξοειδείς” ασκήσεις Makko-Ho έχουν τις ρίζες τους σε πολύ παλιές κινέζικες πρακτικές σωματικής άσκησης αλλά και στη γιόγκα, και επίσημα συστηματοποιήθηκαν και παρουσιάστηκαν από τον μεγάλο δάσκαλο του Zen Σιάτσου, τον Shizuto Masunaga (1950).

Είναι συνολικά 6 διαδοχές κινήσεων, και κάθε μια αναφέρεται σε κάθε ένα από τα 6 ζευγάρια Ενεργειακών Καναλιών, δηλαδή τους 12 κύριους Μεσημβρινούς καθώς έχουν σχεδιαστεί για να τους διατείνουν ενώ εκτελούνται σε συνδυασμό με συγκεκριμένο ρυθμό αναπνοής.
Η σειρά τους ορίζεται είτε με τον τρόπο που τα Ενεργειακά Όργανα διαδέχονται το ένα το άλλο μέσα σε ένα 24ωρο, δηλαδή το Ενεργειακό ρολόι, είτε με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες  και δυνατότητες του κάθε ατόμου.

 

Στοιχείο: Μέταλλο
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Πνεύμονας – Παχύ Έντερο
Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Αναπνοή, Δέρμα, Πρόσληψη/Αποβολή, σχέση με το Παρόν, Θλίψη)

1 – Αγκιστρώνουμε τους αντίχειρες μεταξύ τους και εκτείνουμε τους δείκτες.
2 – Εισπνέουμε και εκτείνουμε το κεφάλι και τον κορμό προς τα πίσω.
3 -Εκπνέουμε καθώς κάμπτουμε τον κορμό προς τα εμπρός αρχίζοντας την κίνηση από τη λεκάνη και εκτείνουμε τα χέρια προς τα πάνω σημαδεύοντας τον ουρανό με τους δείκτες μας. Σ’ αυτή τη θέση αναπνέουμε (εισπνοή-εκπνοή) βαθιά αλλά χαλαρά από την κοιλιά 3 φορές.
Επαναλαμβάνουμε (προαιρετικά) όλη την άσκηση (1,2,3) αγκιστρώνοντας τους αντίχειρες αντίθετα.
makko-ho - METAL.jpg

 

Στοιχείο: Γη
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Σπλήνα – Στομάχι
Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Σάρκα, Μύες, Πέψη/Αφομοίωση, Ανησυχία/Άγχος, Συγκέντρωση 

makko-ho - EARTH.jpg1 – Εισπνέουμε, ενώ αφήνουμε να πέσει σιγά-σιγά και χαλαρά το κεφάλι μας προς τα πίσω.
2 – Εκπνέουμε καθώς ανυψώνουμε τη λεκάνη προς τα πάνω και μόνο αν νιώθουμε πολύ άνετα αφήνουμε το σώμα και το κεφάλι να φτάσουν μέχρι το δάπεδο. Μένουμε στην τελική θέση μας για 3 πλήρεις αναπνοές από την κοιλιά.

 

Στοιχείο: Φωτιά
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Καρδιά – Λεπτό Έντερο
Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Καρδιά, Αγγεία, Συναισθήματα, Χαρά, άμεση μνήμη)

makko-ho FIRE H-SI.jpg

1 – Καθόμαστε οκλαδόν και τοποθετούμε τα πέλματά μας με τρόπο που να ακουμπούν μεταξύ τους. Χαλαρώνουμε τα γόνατα, τη λεκάνη, εισπνέουμε.
2 – Εκπνέουμε ενώ γέρνουμε προς τα εμπρός μέχρι να νιώθουμε ακόμη άνετα και μένουμε για 3 πλήρεις αναπνοές από την κοιλιά.

 

Στοιχείο: Νερό
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Νεφρό – Ουροδόχος Κύστη

Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Αυτιά, Οστά, Φόβος, Μνήμη μακράς διάρκειας , Θέληση

makko-ho - WATER.jpg1 – Εισπνέουμε και διατείνουμε (τεντώνουμε) τον κορμό και χέρια προς τα επάνω ενώ οι παλάμες είναι στραμμένες προς τα έξω.
2 – Ενώ εκπνέουμε σκύβουμε προς τα εμπρός για να φτάσουμε στα πόδια. Αφήνουμε τον αυχένα και το κεφάλι να πέσουν χαλαρά προς τα εμπρός και κάτω.
Μένουμε σ’ αυτή τη θέση για 3 πλήρεις αναπνοές από την κοιλιά.

 

Στοιχείο: Φωτιά (Δευτερεύουσα)
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Περικάρδιο – Τριπλός Θερμαστής
Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Γλώσσα, Αγγεία, Χαρά, Συναισθηματικές σχέσεις

makko-ho FIRE - P SI.jpg1 – Εισπνέουμε ενώ:
α) Σταυρώνουμε το δεξί πόδι εσωτερικά και το αριστερό εξωτερικά.
β) Σταυρώνουμε το δεξί χέρι κάτω από το αριστερό χέρι.
2 – Εκπνέουμε γέρνοντας προς τα εμπρός και ξεκινώντας την κίνηση από τη λεκάνη.
Όταν φτάσουμε σε μια άνετη διάταση, μένουμε σ’ αυτή τη θέση για 3 πλήρεις αναπνοές από την κοιλιά.
Επαναλαμβάνουμε (προαιρετικά) όλη την άσκηση (1,2) τοποθετώντας τα χέρια και τα πόδια (α,β) αντίθετα.

 

Στοιχείο: Ξύλο
Σχετιζόμενοι Μεσημβρινοί: Συκώτι – Χοληδόχος Κύστη

Σχετιζόμενοι ιστοί και σωματικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά: Μάτια, Τένοντες, Αρθρώσεις, Γέννηση/Κινητοποίηση, Θυμός)

makko-ho - WOOD.jpgΧοληδόχος Κύστη:
1 –  Εισπνέουμε και ενώ εκπνέουμε κάμπτουμε τον κορμό προς την πλαϊνή πλευρά, επαναφέρουμε κορμό και χέρια στο κέντρο.
2 – Εισπνέουμε και ενώ εκπνέουμε γέρνουμε προς την αριστερή πλευρά.

Συκώτι:
1 – Μπλέκουμε τα δάχτυλα των 2 χεριών και στρέφουμε τις παλάμες προς τα έξω.
2 – Κάμπτουμε τον κορμό  προς τα εμπρός ξεκινώντας την κίνηση από την ουρά (ιερό) ενώ εκτείνουμε τα χέρια προς τα εμπρός.

 

Κάνουμε τις ασκήσεις με σεβασμό στα όρια της ιδιοσυγκρασίας και της υγείας μας. Προσέχουμε να μην φτάνουμε τις διατάσεις σε υπερβολή ούτε να μένουμε σε μια θέση για πολύ ώρα αν δεν μας είναι άνετο.
Στην αναπνοή είναι προτιμότερο να εισπνέουμε και να εκπνέουμε από τη μύτη.

 

 

Νομίζετε ότι χρειάζεστε κάτι πέρα από τη χαλάρωση*; …Ίσως ναι, αλλά ίσως και όχι!…

από τη Μαρία Γρυλλάκη, 2018


«Και τι προσφέρει το Σιάτσου πέρα από τη χαλάρωση;»

Θα αντιστρέψω αυτήν, την πιο συνηθισμένη ίσως ερώτηση  που στην αρχή της γνωριμίας τους με το Σιάτσου κάνουν οι δεχόμενοι, σε… «και γιατί νομίζετε ότι χρειάζεστε κάτι πέρα από τη χαλάρωση;»


Λίγο ως πολύ, ο κάθε άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία, και ιδιαίτερα στις ηλικίες μετά τα 30, αρχίζει να μετράει χρόνια στην παραγωγική ζωή, ενδεχομένως και στην οικογενειακή, ή στην προσπάθεια για την ανάπτυξη και την διατήρηση αυτών των δύο, ως οι πιο βασικές πλευρές στη ζωή του. Αυτή η περίοδος της ζωής συμπίπτει από τη μια με τη σταδιακή εγκατάλειψη της νεανικής ξεγνοιασιάς, και από την άλλη, με τη δημιουργική και παραγωγική είσοδο του ατόμου στην κοινωνία, και την εξελικτικά συμπυκνούμενη ανάγκη για επιλογές,  αποφάσεις, ευθύνες, συνεργασίες, λύσεις, ένταξη σε κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες, και πολλά ακόμη… μάλλον πολύ απαιτητικά!
Ακόμη και οι άνθρωποι που τους συνέβη να βρεθούν μέσα σε καταστάσεις που φαινομενικά παρατείνουν το νεανικό «παράδεισο», όπως η αποφυγή εργασίας, ή η εμπλοκή με αλκοόλ ή/και ουσίες, ακόμη και εκείνοι, συχνά χρειάστηκε να βρεθούν σε συνθήκες απαιτητικές, ίσως και απρόσμενα πιο δύσκολες, και με μακροχρόνιες συνέπειες…

Έτσι, σ’ αυτήν την απαιτητική, και απρόβλεπτη πορεία του μέσα στη ζωή, ο άνθρωπος, με βάση την επιστημονική έρευνα (αλλά και το ατομικό βίωμα) δραστηριοποιεί συχνά, σε βαθμό που ποικίλει ανάλογα με το πώς οι εσωτερικές του συνθήκες  (ψυχική κατάσταση) διαμορφώνουν την αντίληψη και τη δυνατότητά του να βιώσει τις εξωτερικές, (την πραγματικότητα), ένα βασικό μηχανισμό επιβίωσης: «Fight or Fly Reaction». Ο όρος αργότερα δέχτηκε ακόμη μία βασική εκδοχή αντίδρασης: «…or Freeze». Εν ολίγοις, να μείνει να παλέψει, να το βάλει στα πόδια, ή, να παγώσει, δηλαδή να ακινητοποιηθεί.

Στο άκουσμα τέτοιων όρων, αμέσως μας έρχονται στο μυαλό καταστάσεις “κινηματογραφικές”: πόλεμος, σεισμός, έκρηξη ηφαιστείου, κλπ…οι οποίες, και μόνο ως καθημερινότητα μέσα από τις ειδήσεις στο διαδίκτυο ή την τηλεόραση, μας τρομάζουν, μας αγχώνουν, και μας…εξαντλούν… κυριολεκτικά και…πολύπλευρα!
Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τέτοιες ακραίες καταστάσεις. Αυτός ο σύνθετος μηχανισμός αντίδρασης δραστηριοποιείται στις οποιεσδήποτε δεδομένες συνθήκες της καθημερινής ζωής: μια συνέντευξη για ανάληψη εργασιακής θέσης, η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης ανάμεσα στα μέλη ενός ζευγαριού, θέματα υγείας του εαυτού μας ή κοντινών μας προσώπων, μια μετακόμιση, ένα διαζύγιο, μια απώλεια… και καθώς η κοινωνία εξελίσσεται, η λίστα αυτών των συνθηκών μεγαλώνει…μέσα από ανάγκες, αληθινές ή πλασματικές, οι οποίες γίνονται όλο και πιο σύνθετες…και ενόσω, ήδη σύνθετες καλούνται να “συνυπάρξουν” με τα αιώνια υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου…

Μας εξαντλούν λοιπόν…κυριολεκτικά, μεταφορικά, και…πολύπλευρα, είτε είναι οι ειδήσεις της “διπλανής πόρτας”, είτε πρόκειται για σοβαρά, προσωπικά ή και οικογενειακά γεγονότα.
Εξαντλούν πολύπλευρα τις δυνάμεις μας, σωματικά και ψυχικά…
Εξαντλούν πολύπλευρα την ικανότητα αξιολόγησης και ιεράρχησης των αναγκών μας…
Εξαντλούν πολύπλευρα το χρόνο μας, το βασικότερο αγαθό στη ζωή του ανθρώπου. Τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά…

Εξαντλούν το χρόνο μας γιατί απαξιώνουν μέσα μας τη στιγμή της ενεργητικής ανάπαυσης: της χαλάρωσης. Μέσα από σωρεία ασχολιών, κατακτήσεων, αποκτήσεων, εκπαιδεύσεων, αναγκών, και δραστηριοτήτων, η κυτταρική μνήμη της χαλάρωσης, την οποία φυσικά και συνολικά ενέχουμε ως οργανισμοί, και στην οποία ανταποκρινόταν έως πολύ πρόσφατα ο άνθρωπος, τώρα πλέον απενεργοποιείται αργά και σταθερά…και ενώ απενεργοποιείται, ενοχοποιείται εξίσου…

Τι είναι ο χρόνος μας;…

Στο πλαίσιο της φυσιολογίας του ανθρώπινου οργανισμού, ο χρόνος μας είναι ο χρόνος όπου περιοδικά, με βάση το βιολογικό ρολόι (βιορυθμός)**, όλα μας τα ζωτικά όργανα, η καρδιά, τα νεφρά, το συκώτι, το πάγκρεας. κ.ά.  ξεκουράζονται και ανανεώνονται δομικά και λειτουργικά, όπου επαναρυθμίζουν τους χυμούς και τις ουσίες (ορμόνες), τις αλληλεπιδράσεις και τις συνεργασίες τους, και ανασυγκροτούν το δυναμικό τους, είτε με το να αφομοιώσουν τα δέοντα για την ανάπτυξη και την καλή διατήρηση της υγείας μας, είτε με το να περιορίσουν, να καταστρέψουν και τελικά να αποβάλλουν όλα τα περιττά ή τα επιβλαβή.
Όλα αυτά συμβαίνουν περιοδικά κάθε μέρα, κυρίως όταν το νευρικό μας σύστημα χαλαρώνει, δηλαδή όταν ξεκουραζόμαστε, ή κοιμόμαστε.

TCM Qi Cycle

 

  • Η καρδιοαναπνευστική λειτουργία που περιλαμβάνει την πρόσληψη οξυγόνου από τον αέρα, και τη διαχείριση του από τους πνεύμονες και το καρδιαγγειακό σύστημα, μέχρι να φτάσει και στον τελευταίο ιστό στο σώμα μας…
  • Η λειτουργία της πέψης που διαχειρίζεται την τροφή και την αφομοίωση όλων των θρεπτικών συστατικών της από την είσοδο που είναι το στόμα μέχρι το τελικό σημείο του πεπτικού σωλήνα, από όπου θα αποβληθούν όλα τα άχρηστα…
  • Το ανοσοποιητικό σύστημα που ελέγχει, απομονώνει ή και κατατροπώνει κάθε δυνητικό εισβολέα…
  • Το ουρογεννητικό σύστημα που διαχειρίζεται μέρος της αφομοίωσης των θρεπτικών συστατικών και δημιουργεί τη νέα ζωή!…
  • …Και κάθε άλλο λειτουργικό σύστημα, το νευρικό, το ενδοκρινικό, το αισθητηριακό, μέχρι τον ελάχιστο μηχανισμό, χημικό, ηλεκτρομαγνητικό, και ψυχικό, όλοι και όλα είναι εξίσου σημαντικά και με την “ζωντάνια”  της διαδραστικότητάς τους συντελούν στο να ζούμε. Και όσο πιο καλά τα υποστηρίζουμε με το να παρέχουμε στο σύνολο του οργανισμού μας το χρόνο να διαχειριστεί όλα του τα δεδομένα, τόσο πιο καλά ζούμε!

Έτσι, με βάση τα επιστημονικά αποδεδειγμένα και (επαναλαμβάνω) το πολύ σημαντικό ατομικό βίωμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χαλάρωση (και φυσικά ο ύπνος***), είναι ακόμη και πριν την τροφή η σπουδαιότερη κατάσταση για την καλή λειτουργία του οργανισμού μας, και άρα, για την καλή υγεία και ποιότητα ζωής!

Τι συμβαίνει όταν χαλαρώνουμε;

  • Χαμηλώνει η ένταση του καρδιακού παλμού
  • Χαμηλώνει η πίεση του αίματος
  • Χαμηλώνει η θερμοκρασία του σώματος
  • Η αναπνοή γίνεται πιο αργή
  • Οι μύες χαλαρώνουν
  • Η αιμάτωση στο μυικό σύστημα αυξάνεται
  • Επιτελείται αύξηση και επιδιόρθωση των ιστών σε όλο τον οργανισμό
  • Τα αποθέματα ενέργειας αποκαθίσταται
  • Απελευθερώνονται ορμόνες αύξησης, και θρέψης των μυών
  • Προμηθεύεται με ενέργεια ο εγκέφαλος και το σώμα
  • Υποστηρίζεται η δραστηριότητα της ημέρας
  • Ξεκουράζονται και ανανεώνονται οι αισθήσεις (όραση, ακοή, κτλ)
  • …και πολλά ακόμη γνωστά, ή άγνωστα που ερευνά η επιστήμη καθημερινά…

Τι μας συμβαίνει όταν δεν χαλαρώνουμε, απλό να το κατανοήσουμε αρκεί να αντιστρέψουμε την παραπάνω λίστα:

  • Ένταση, άγχος
  • Ταχυπαλμίες, αρρυθμίες
  • Υπέρταση
  • Μυϊκοί πόνοι και δυσκαμψίες
  • Αργή ανάρρωση από ασθένειες
  • Αργή επούλωση τραυμάτων
  • Ατονία, αίσθημα κόπωσης
  • Πονοκέφαλοι, ημικρανίες
  • Θολή όραση
  • Εμβοές
  • Αϋπνίες
  • Αδυναμία να επεξεργαστεί κάποιος δημιουργικά τα θέματα της ζωής του
  • Σύγχυση στο να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες του
  • Κακή διάθεση
  • Δυσκολίες στις σχέσεις, απομόνωση

…και πολλά ακόμη, οικεία και γνωστά σε όλους μας, και σε αναλογία με τον ψυχισμό του καθένα και τις ιδιαίτερες συνθήκες στην καθημερινότητά του, και τελικά, τόσο στερητικά και αρνητικά για τη ζωή…

Και βέβαια, επειδή ο χρόνος μας…

…πάνω απ’ όλα είναι ο χρόνος με τον εαυτό μας, ο χρόνος με τα αγαπημένα μας πρόσωπα ή με τους συνεργάτες μας, είναι σημαντικό να τον μοιραζόμαστε βρισκόμενοι, όσο το δυνατόν, σε μια κατάσταση επαρκούς δύναμης, ισορροπίας, αποδοχής, διαύγειας, και διαθεσιμότητας για να βιώσουμε αυτή τη συναλλαγή.

Και στην καίρια ερώτηση “και τι προσφέρει το Σιάτσου πέρα από τη χαλάρωση”…η απάντηση είναι:
Το Σιάτσου,**** ως μία από τις πλέον ολοκληρωμένες Ολιστικές – Συμπληρωματικές – Εναλλακτικές αγωγές υγείας και ευεξίας, καλλιεργεί βαθιά μέσα μας ένα χώρο ποιοτικής χαλάρωσης, όπου αφενός συντελείται μέσα από τον εγγενή μηχανισμό αυτοΐασης η απάλυνση/εξάλειψη πολλών ενοχλήσεων και συμπτωμάτων, και αφετέρου, όπου μπορούμε να απολαμβάνουμε με πληρότητα τη ζωή!!!


*Ως χαλάρωση θεωρούμε μια κατάσταση όπου το άτομο νιώθει ηρεμία, ή ήρεμη εγρήγορση, ενώ μπορεί να περιλαμβάνει ήπια δραστηριότητα, ή και όχι. Και ενώ φαινομενικά ορίζει μια ψυχική διάθεση, εκφράζεται και σωματικά, τόσο σε όλες μας τις εσωτερικές λειτουργίες, όσο και σε όλες τις εξωτερικές εκφράσεις μας, όπως είναι η στάση του σώματος, το ύφος ή η συμπεριφορά μας.

**Η αντιστοιχία των βιορυθμών στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική είναι το Κινέζικο Ρολόι, όπου ανά 2 οι ώρες του 24ώρου αντιστοιχούν με ένα Ενεργειακό Όργανο: Πνεύμονες: 3-5πμ, Παχύ Έντερο: 5-7πμ, Στομάχι: 7-9πμ, Σπλήνα: 9-11πμ, Καρδιά: 11πμ-1 μμ, Λεπτό Έντερο: 1-3μμ, Ουροδόχος Κύστη: 3-5μμ, Νεφρά: 5-7μμ, Περικάρδιο 7-9μμ, Τριπλός θερμαστής  9-11μμ, Χοληδόχος Κύστη: 11μμ-1πμ, Ήπαρ: 1-3 πμ

***Πέρα από το να έχει φροντίσει συγκεκριμένα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας που σχετίζονται με διαταραχές ύπνου, είναι αποδεδειγμένο ότι για να κοιμηθεί κάποιος επαρκώς και ποιοτικά, θα πρέπει από πριν να έχει χαλαρώσει..

****Το Σιάτσου υποστηρίζει και συμπληρώνει κάθε άλλη αναγκαία αγωγή σωματικής και ψυχικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης της κλασσικής ιατρικής, και συνυπάρχουν αποτελεσματικά μαζί.

 

Μελέτη: Το Σιάτσου, ως Συμπληρωματική Θεραπευτική Αγωγή σε Ασθενείς με Χρόνιο Καλοήθη Πόνο

Κέντρο Θεραπείας Πόνου & Παρηγορητικής Αγωγής, Α’ Αναισθησιολογική Κλινική, Αρεταίειο Νοσοκομείο

Η Μελέτη αυτή εκπονήθηκε και παρουσιάστηκε από τη Μαρία Γρυλλάκη, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Σιάτσου, στο 12ο Πανελλήνιο Συνέδριο Περιοχικής Αναισθησίας, Θεραπείας Πόνου & Παρηγορητικής Αγωγής, Ελούντα-Κρήτη, 2011
Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε προέκυψε από την εθελοντική άσκηση Σιάτσου της ομάδας εθελοντών ασκούντων Σιάτσου, στο Ιατρείo Πόνου του Αρεταίειου Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αθηνών», 2008-2012, Μ. Γρυλλάκη, Μ. Λαζανά, Ά. Βαζιργιατζίκη, με εποπτεία των υπευθύνων καθηγητριών του τμήματος: Ε. Αργύρα, Α. Βαδαλούκα, Ι. Σιαφάκα.


 

Το Σιάτσου είναι μια αγωγή υγείας που βασίζει τη θεωρία του στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική, όπου κάθε ενόχληση, σύμπτωμα ή ασθένεια δείχνουν μια ανισορροπία στη ζωτική ενέργεια του ατόμου. Με το Σιάτσου ενεργοποιείται το εγγενές σε κάθε οργανισμό θεραπευτικό δυναμικό με επιδιωκόμενο αποτέλεσμα τη βελτίωση της σωματικής και ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου.

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εκτίμηση της επίδρασης του Σιάτσου ως συμπληρωματικού θεραπευτικού εργαλείου σε ασθενείς με χρόνιο καλοήθη πόνο, που προσήλθαν στο Κέντρο Πόνου του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, από το Μάρτιο 2008 έως τον Ιούνιο 2011.

Υλικό-Μέθοδος: Μελετήσαμε αναδρομικά 68 ασθενείς, 16 άνδρες και 52 γυναίκες, ηλικίας 31-85 ετών, που έπασχαν από χρόνιο καλοήθη πόνο ποικίλης αιτιολογίας (μυοσκελετικά, αυτοάνοσα νoσήματα, παθήσεις του Κ.Ν.Σ. κ.λ.π.), καθώς και άλλες συνοδές παθήσεις (αλλεργίες, άγχος, ευερέθιστο έντερο, διαταραχές ύπνου, κ.λ.π.). Όλοι είχαν υποβληθεί και σε άλλες θεραπευτικές αγωγές (φαρμακευτική, παρεμβατικές τεχνικές, βελονισμό, ψυχολογική υποστήριξη) πριν την έναρξη ή και παράλληλα με την παροχή Σιάτσου, εκτός από έναν που εμφάνιζε αλλεργία στα ενδεικνυόμενα φάρμακα. Η αγωγή εφαρμοζόταν σε εβδομαδιαίες συνεδρίες, στην περιοχή του πόνου αλλά και σε κατάλληλα σημεία σε όλο το σώμα, για να αντιμετωπιστεί συνολικά όλο το φάσμα της ενεργειακής ανισορροπίας που θεωρείται υπόβαθρο και του πόνου αλλά και των άλλων σωματικών ή ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Καταγράψαμε: 1. το ποσοστό βελτίωσης της έντασης, της συχνότητας και της διάρκειας του πόνου, 2. το αν υπήρχε ή όχι βελτίωση της ποιότητας της ζωής (βάσει του αν εμφάνιζαν ή όχι : ελάττωση του άγχους και των συμπτωμάτων των συνοδών παθήσεων καθώς και αύξηση της λειτουργικότητας και της διάθεσής τους) και 3. το ποσοστό ικανοποίησης από τη μέθοδο.

Αποτελέσματα: Σε σύνολο 797 συνεδριών, κάθε ασθενής δέχτηκε κατά μέσο όρο 12 συνεδρίες Σιάτσου. Κατά το τέλος των συνεδριών: το 55% των ασθενών παρουσίασαν βελτίωση του πόνου 30-90%, το 35% παρουσίασαν βελτίωση 5-20%, ενώ το 10% εμφάνισαν μόνο προσωρινή βελτίωση για κάποιες ώρες ή μέρες μετά από τις συνεδρίες. Το 60% των ασθενών είχαν βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε όλες της συνιστώσες της που προαναφέρθηκαν.

Τελικό Συμπέρασμα:
Στη συγκεκριμένη ομάδα η αγωγή Σιάτσου συνεισέφερε ικανοποιητικά στην ανακούφιση του χρόνιου καλοήθους πόνου και στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε σημαντικό αριθμό ασθενών. Ιδιαίτερα εκτιμήθηκε από τους ασθενείς η αίσθηση υποστήριξης όταν σχεδόν όλα τα άλλα εργαλεία βελτίωσης στην περίπτωση τους είχαν σχεδόν εξαντληθεί. Τέλος κατά την εκτίμηση του προσωπικού, το Σιάτσου βελτίωσε το επίπεδο παροχής υπηρεσιών του κέντρου πόνου.

 

 

Γενικά Συμπεράσματα:

  1. Η ηλικία των ασθενών δεν φαίνεται να είναι καθοριστικός παράγοντας για τη βελτίωση του πόνου. Οι ασθενείς άνω των 60 ετών, ανταποκρίθηκαν με αντίστοιχη βελτίωση με τους ασθενείς κάτω των 40 ετών.
    Ωστόσο, τόσο στους ασθενείς κάτω των 40, όσο και σε εκείνους άνω των 75 ετών, η ηλικία φαίνεται ότι διαφοροποιεί τη «διάθεση» ανταπόκρισης στην αγωγή. Ενώ δηλαδή οι νεότεροι φαίνονται πιο αισιόδοξοι και θετικοί στο να προσπαθούν σε σχέση με τα προβλήματα της υγείας τους, οι γηραιότεροι, συχνά συνδέουν αυτά τα προβλήματα με το επερχόμενο τέλος, απαισιοδοξούν, και παραιτούνται.
  2. Η ψυχική κατάσταση του ασθενούς, οι οικογενειακές, οι οικονομικές ή άλλες συνθήκες της ζωής του φαίνεται πως είναι καθοριστικοί παράγοντες, αφού οι 18 ασθενείς που δήλωσαν τέτοιες δυσκολίες, στην πλειονότητά τους είχαν ασταθή προσέλευση και εξέλιξη.
  3. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς που είχαν βιώσει στο παρελθόν δύσκολες καταστάσεις υγείας, (βλ. καρκίνος), ή δύσκολες συναισθηματικές συνθήκες (βλ. πένθος), αναφερόντουσαν συχνά σ’ αυτές. Φαινόταν να έχουν σωματοποιήσει την «τραυματική ανάμνηση» εκείνων των καταστάσεων επιβαρύνοντας τον παρόντα πόνο.
  4. Η διάθεση συμβολής του ασθενούς στη θεραπευτική βοήθεια που του προσφέρεται, φαίνεται να λειτουργεί υπέρ της εξέλιξής του, αφού σχεδόν όλοι οι ασθενείς με ανάλογη νοοτροπία συνεργάστηκαν πιο ενσυνείδητα και είχαν ταχύτερη και σταθερότερη βελτίωση.

 

Ευχόμαστε  η  έρευνα και οι εργασίες για τον πόνο, να διευρυνθούν και να εμβαθύνουν,  μέσα  σε  πνεύμα συναδελφικότητας και  προόδου.


 


 

English version

A Study of the Effects of Shiatsu on Pain Management
at the Pain Management Clinic of the University Aretaieion Hospital Athens Greece
(March 2008 through October 2011)

By Maria Gryllaki, founding member and current Treasurer of the Hellenic Shiatsu Society.1)

Our team included my two shiatsu practitioner colleagues: Marianna Lazana, founding member and current President of the Hellenic ShiatsuSociety (HSS); and HSS member Anna Vazirgiatziki, in conjunction with and supervised by three chief anesthesiologists, Erfili Argyra, AthinaVadalouka and Ionna Siafaka, who also teach at the University of Athens Medical School.2)

Of the 68 patients ranging in age from 30-85 presented by the doctors (and us) to receive shiatsu, I saw 25 (about 300 sessions), Marianna saw
38 (about 240 sessions), and Anna saw 13 patients (about 257 sessions), for a grand total of 797 sessions, with each patient receiving
approximately 12 sessions. Psychotherapy, acupuncture and reflexology are also integrated at the pain clinic but were not measured in this study.
All the outpatients we saw were suffering from chronic, nonmalignant-related pain in four major categories. About 80% were on medications, for:
Myoskeletal problems (fibromyalgia, athletic injuries, deformities, osteoporosis, etc).
Auto-immune diseases (Multiple Sclerosis, Rheumatoid Arthritis, etc).
Neurological diseases (Migraines, post-herpes neuralgia, trigeminal neuralgia, etc).
Complex Regional Pain Syndrome (CRPS).
Patients expressed their appreciation for the advice they received from us about regular exercise (breathing, – walking, yoga, stretching, etc.),
and nutrition. Relief from secondary problems (intestinal disorders, stress, hormonal imbalances, allergies, and insomnia) was related mainly to shiatsu. Therefore our holistic approach went beyond merely addressing the origin of their chronic pain. Our interaction with the patients was
aimed at enhancing their understanding of the nature/etiology of their pain. It helped their self-confidence to realize they had some measure of control over ways in which they could mitigate pain. Additional complications compounding their pain included psychosocial issues like addictions, family problems, financial stress, and mental stress.

Assessment Parameters
Improvement in:
Level, frequency, duration of pain
Quality of life (stress levels, parallel complaints/ illnesses,
functioning, mood)
Satisfaction

 

Outcome:
Almost every patient expressed feelings of relaxation and relief. All commented on the unique experience of being treated as an individual with a particular health issue, and not just as an impersonal “medical statistic.”

Specifics:
Myoskeletal syndromes: 61% (of 36 patients) = 21-90% improvement
Neurological syndromes: 67% (of 9 patients) = 21-90% improvement
Complex patients (Myoskeletal syndromes-Neurological syndromes-parallel diseases and complexities in life): 44% (of 23 patients) = 21-
90% improvement

Details:
Myoskeletal syndromes:36 patients
– 2 patients (6%) = temporary improvement
– 12 patients (33%) = 5% – 20% improvement
– 22 patients (61%) = 21% – 90% improvement
Neurological syndromes: 9 patients
– 2 patients (22%) = temporary improvement
– 1 patients (11%) = 5% – 20% improvement
– 6 patients (67%) = 21 – 90% improvement
Complex patients 23
– 8 patients (34%) = temporary improvement
– 5 patients (22%) = 5% – 20% improvement
– 10 patients (44%) = 21% – 90% improvement
60% (of 68 patients) = 40%-50% quality of life improvement

Conclusions:
Shiatsu has a considerable and important effect on pain of any etiology/cause, and more specifically:
Age was not a definitive parameter to the pain improvement. Patients of 40 years old and 60 years old experienced improvements equally.
However, age was a factor in compliance issues! Younger patients were more positive and optimistic about dealing with their health issues. Older patients tended to be more pessimistic and linked their health problems to their limited prospects in life. They tended to get disappointed and to give up more easily.
PTSD, grief, and psychological factors played a frequent role in their pain profiles.
Compliant patients experienced faster and better long term results.

Final Observations:
Shiatsu offered pain relief and improved the quality of life of those involved in the study. Patients praised the feeling of support from us after their doctors had run out of many other options in pain management. And finally, according to the personnel of the Pain Management department of the Athens Aretaieion Hospital, shiatsu has enhanced the status of onsite services there.

_____________________________________
[1] Maria presented the details of this study at the 12th National Congress of Regional Anesthesia, Pain Treatment and Palliative Care held at Elounda,
Crete on October 13-16, 2011.
[2] Shiatsu therapists in this study volunteered their time. Patients showed their gratitude by bringing bottles of homemade olive oil and cakes and pies.
Sources: A Study of the Effects of Shiatsu on Pain Management. In: AOBTA-Pulse Winter 2011
29-7-2014 A Study of the Effects of Shiatsu on Pain Management
http://www.shiatsu-austria.at/einfuehrung/forschung_35a.htm 4/4
© Dr. Eduard Tripp, A-1120 Wien, Schönbrunner-Schloss-Str. 21/8, Tel: +43 (1) 815 91 75, tripp@shiatsu-austria.at
www.shiatsu-austria.at

Διατάσεις για την υγεία: «Συνηθισμένες» διατάσεις για «ασυνήθιστους» ανθρώπους

από τον Jim Lev, BA, CECGT, LMBT
Triangle NATURAL AWAKENINGS, Οκτώβριος 2007
μετάφραση και επιμέλεια: Μαρία Γρυλλάκη

 

Συχνότερα απ’ ότι θα θέλαμε, τραυματίζουμε το σώμα μας μέσα από τις καθημερινές δραστηριότητές μας. Οι περισσότεροι τραυματισμοί είναι μικροί και γρήγορα ξεπερνιούνται. Εντούτοις, μερικά από τα «ατυχήματά» μας εξελίσσονται υπόγεια και βαθμιαία, ή εκδηλώνονται με έναν ξαφνικό, οξύ τρόπο, και συχνά διαρκούν για μήνες ή ακόμα και χρόνια. Το πιο σημαντικό σύμπτωμα των τραυματισμών είναι ο ΠΟΝΟΣ. Ένας παρατεταμένος πόνος μειώνει – ή και καταστρέφει μερικές φορές – την ποιότητα της ζωής μας.

Ξέρουμε ότι τα φάρμακα δεν μπορούν να θεραπεύσουν την πηγή του πόνου, μπορούν μόνο να τον καταστείλουν προσωρινά. Η επικρατούσα (κλασσική) ιατρική σπάνια προσφέρει μια μόνιμη λύση στον επίμονο, χρόνιο πόνο. Συνεπώς, πολλοί ξοδεύουν σημαντικά ποσά στους γιατρούς, υπομένουν ατελείωτες διαγνωστικές δοκιμές, ή ακόμα και υποβάλλονται σε χειρουργεία – συχνά μάταια.

Θα μπορούσε άραγε να βρίσκεται η απάντηση για πολλούς από τους πόνους μας μέσα στην δυνατότητα αυτοθεραπείας που ενέχει ο άνθρωπος; Η απάντηση είναι ΝΑΙ! Με λίγη καθοδήγηση μπορούμε να γίνουμε οι θεραπευτές του εαυτού μας. Ας ρίξουμε μια ματιά στον οργανισμό μας: Είναι απλά καταπληκτικό πόσοι από τους πόνους μας είναι το αποτέλεσμα της δυσκαμψίας των μυών μας. Ο κύριος λόγος που γινόμαστε δύσκαμπτοι και πονάμε, είναι ότι οι μύες σφίγγονται και συστέλλονται (κονταίνουν) – επιδρώντας έτσι δυσάρεστα στις αρθρώσεις ή τα όργανα. Αυτό μπορεί να εμφανιστεί ως συνέπεια μιας επαναλαμβανόμενης χρήσης, πίεσης, τραύματος, ή κάκωσης.

Όταν ένας μυς κονταίνει, η κυκλοφορία περιορίζεται, το αίμα και οι θρεπτικές ουσίες δεν μπορούν να εφοδιάσουν επαρκώς τους ιστούς και οι τοξίνες δεν μπορούν να αποβληθούν. Αυτό αναγκάζει τον μυ να πονάει και νιώθουμε δυσκαμψία στον μυ ή σε μια άρθρωση ή ένα όργανο. Έπειτα, αναπτύσσεται φλεγμονή και εάν τίποτα δεν γίνεται για να μακρύνει ο μυς, συνεχίζει να σφίγγεται. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί έως ότου υποφέρουμε τόσο ώστε να επιδιώξουμε ιατρική βοήθεια. Ο παθολόγος μπορεί να διαγνώσει το πρόβλημα ως σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, τενοντίτιδα, ισχιαλγία, tennis elbow, πελματική τενοντίτιδα, κ.λπ., ανάλογα με τον μυ που έχει βλαφτεί. Μόλις ένας μυς συσπαστεί και σφίξει γίνεται περισσότερο επιρρεπής σε τραυματισμό.

Αυτά τα προβλήματα μπορούν συχνά να αποφευχθούν με την χρήση ενός προγράμματος διατάσεων. Όταν διατείνουμε (τεντώνουμε) τους μυς, μακραίνουν βαθμιαία. Αυτό επιτρέπει καλύτερη κυκλοφορία του αίματος και πληρέστερη αποτοξίνωση. Επιτρέψτε μου να ρωτήσω: Τα μωρά τι κάνουν μόλις  ξυπνήσουν; Τεντώνονται! Τα ζώα τι κάνουν μόλις  ξυπνήσουν; Τεντώνονται! Το τέντωμα είναι ένα  «θεόσταλτο» ένστικτο σε όλους μας.

Ένα από τα καθήκοντά μου ως θεράποντας για τη διαχείριση πόνου και έντασης είναι να δείξω στους ασθενείς πώς μπορούν να παραμείνουν εύκαμπτοι και συγχρόνως να προλαμβάνουν τον πόνο. Το να μάθουμε να κάνουμε διατάσεις με σωστό τρόπο και το να τις εντάξουμε στην καθημερινότητα μας, θα αλλάξει τη ζωή μας προς το καλύτερο. Όπως Jim και Phil Wharton δηλώνουν στο βιβλίο Whartons Stretch Book, «εάν ακολουθήσετε μια ρουτίνα διατάσεων για μια περίοδο 21 ημερών, θα έχετε κάνει τέτοιες δραματικές βελτιώσεις στην απόδοσή σας, που δεν θα γυρίσετε ποτέ πίσω.»

Μερικοί μπορούν σωστά να πουν ότι, το να τεντώσουμε λεπτομερώς ολόκληρο το σώμα μας, μπορεί να είναι χρονοβόρο (διαρκεί 30 έως 45 λεπτά). Εάν δεν μπορείτε να ασκείτε μια πλήρη ρουτίνα 45 λεπτών, τότε τεντώστε απλά την περιοχή του σώματος που σας προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα. Οι διατάσεις είναι ένας σοβαρός στόχος και ο σωστός τύπος διατάσεων μπορεί να θεωρηθεί τέχνη.

Τέλος, αυτοί που αθλούνται και έχουν κατά τ’ άλλα μια δραστήρια ζωή, υποθέτουν ότι κάνουν «όλα τα σωστά πράγματα». Δυστυχώς, ενώ το τρέξιμο μπορεί να είναι ευεργετικό στο καρδιαγγειακό σύστημα και ο «σίδηρος» να χτίζει το σώμα, καταβάλλουμε συχνά υψηλό τίμημα για αυτές τις δραστηριότητες, εκτός κι αν ισορροπούνται με τις κατάλληλες διατάσεις.  Τέλος, εάν συμμετέχετε ενεργά σε αθλητικές δραστηριότητες (που είναι πράγματι εξαιρετικά σημαντικές και ενδεδειγμένες για όλους μας) ή είστε ένας «καναπεδάκιας», το τέντωμα είναι ότι καλύτερο. Θα ήταν μια σοφό να επιδιώξετε επαγγελματική καθοδήγηση στις διατάσεις αμέσως αφού διαβάσετε και δώσετε την προσοχή σας στα παρακάτω:

Δεν είναι όλες οι τεχνικές διατάσεων ευεργετικές. Μερικές μπορούν να προκαλέσουν πραγματική ζημιά στο σώμα μας. Υπάρχουν πολλά βιβλία που με τεχνικές διατάσεων για τα διάφορα μέρη του σώματος. Κάποιοι προπονητές και θεράποντες προσφέρουν ασκήσεις που είναι ενδεχομένως καταστρεπτικές. Διδάσκουν ότι και οι ίδιοι διδαχτήκαν λανθασμένα. Προτείνω να είσαστε προσεκτικοί στην αναζήτηση για τις σωστές ασκήσεις διατάσεων. Μην συμμετέχετε σε έντονο πρόγραμμα διατάσεων μέσα από οποιοδήποτε άρθρο ή βιβλίο του διαδικτύου πάνω στο θέμα. Επιδιώκετε πρώτα επαγγελματική καθοδήγηση και επίδειξη.

Σιάτσου, η άμεση επίδραση, και η έμμεση έκπληξη!!!

Philothei Press, Δεκέμβριος 2007
από την Μαρία Γρυλλάκη

Το πιο ενδιαφέρον για το Σιάτσου μου επιβεβαιώθηκε αρκετά χρόνια αφού ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σ’ αυτό και έγινε αντιληπτό σε διάφορες διαβαθμίσεις και εκδοχές. Συνήθως κάποιος που επιθυμεί να δεχτεί Σιάτσου, έχει χρόνιες ή μη ενοχλήσεις, όπως πόνο στον αυχένα και στη μέση ή την πλάτη, δυσκολία να κοιμηθεί ή κακή ποιότητα ύπνου, άγχος, υπερένταση, πονοκεφάλους, δυσκαμψία και πόνο σε αρθρώσεις, πρήξιμο και ενοχλήσεις στην κοιλιά (έντερα) με ή χωρίς αέρια, αίσθημα κόπωσης ή ατονίας ή και συναισθηματικής κατάπτωσης. Ακόμη, πολλές γυναίκες νιώθουν έντονες ενοχλήσεις σχετικές με τον κύκλο της περιόδου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι στην πρώτη συνεδρία σε ερωτήσεις όπως “τι τους απασχολεί”, ή “τι νιώθουν” και “τι ενοχλήσεις ή συμπτώματα έχουν που θα ήθελαν να βελτιώσουν”, ενώ με κάποιο τρόπο τους λέω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζω προκειμένου να τους βοηθήσω, “παραλείπουν” να πουν ίσως τα πιο σημαντικά από αυτά που τους απασχολούν. Καθώς όμως περνάει ο καιρός, και συνεχίζουν να δέχονται Σιάτσου τακτικά, (κάθε βδομάδα ή κάθε δεκαπέντε μέρες), που είναι ο κατεξοχήν τρόπος που λειτουργεί ο οργανισμός του ανθρώπου, παραξενεύονται ή εκπλήσσονται καθώς διαπιστώνουν διάφορες αλλαγές…συχνά άλλες από εκείνες όπου καταρχήν αναφέρθηκαν…

Πέρα δηλαδή από το να μαλακώνει ένας πόνος ή και να εξαλειφθεί, σιγά-σιγά αφυπνίζονται στον κάθε δεχόμενο ανάγκες που αναδύονται σαν «σωματικές πληροφορίες» για τον εαυτό του, και αυθόρμητα αρχίζει να τις “τοποθετεί” στη ζωή του, με μικρές αλλαγές: η βελτίωση της στάσης του σώματος που προκαλούσε ή επιδείνωνε μια ενόχληση στον αυχένα, ακόμη, διατάσεις σαν μέρος της βραδινής του ρουτίνας, που ευνοούν την ποιότητά του ύπνου με το να απαλύνουν τα μυικά σφιξίματα…

Η φυσική ανάδυση των “άγνωστων” ενοχλήσεων δηλαδή, που συνδέονταν ή ήταν η αφετηρία των ήδη γνωστών δημιουργεί τη δυνατότητα για να αντιμετωπιστούν πιο ουσιαστικά. Και στη συνέχεια, η αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων μας και η ανάπτυξη της δυνατότητας αυτοΐασης που ενέχουμε και μας οδηγεί προς μια αρμονικότερη καθημερινότητα και καλύτερη ποιότητα ζωής, αυτά είναι η “έκπληξη” που μπορεί να περιμένει κάθε δεχόμενος το Σιάτσου!…

…Kαι άλλα πολλά που ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, και είναι ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την εθνικότητα, τη θρησκευτική, την πολιτική ή τη φιλοσοφική του τοποθέτηση.

 

Το φαινόμενο placebo [:πλασέμπο], ένας ψίθυρος με δυνατή φωνή.

της Μαρίας Γρυλλάκη
Holistic Life – vol. 19 – 2007

 

Πρώτη φορά άκουσα τον όρο placebo σχετικά με τη (μη) επίδραση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Στη συνέχεια, άκουγα τον όρο συχνά και πάντα αναφορικά με την επίδραση που έχει στο άτομο, οποιαδήποτε μέθοδος, τεχνική ή αγωγή υγείας περιλαμβάνει ή όχι, την χορήγηση θεραπευτικών σκευασμάτων και δεν συγκαταλέγεται στο πλαίσιο έρευνας και εφαρμογής της κλασσικής δυτικής ιατρικής. Όλες οι αγωγές υγείας που σήμερα ορίζονται ως ολιστικές, συμπληρωματικές, εναλλακτικές, φαίνονται κάτω από το πέπλο μη επιστημονικά αποδείξιμων μεθόδων θεραπείας, και κινούνται δειλά στη ζώνη του θεραπευτικού λυκόφωτος μαζί με το placebo…ως placebo!

Η λέξη placebo έχει λατινική ρίζα και αναφέρεται στη βίβλο σχετικά με την τελετή της κήδευσης, ως: «θα ευχαριστήσω», ενώ η λέξη nocebo, επίσης αναφέρεται στη βίβλο ως: «θα βλάψω». Στα ελληνικά ερμηνεύεται ως: φαρμακείκελον, ψευτοφάρμακο, κάτι που μοιάζει με φάρμακο, θρησκευτικά ως: εσπερινό μνημόσυνο και μεταφορικά ως: ψευτοπαρηγοριά, καθησυχαστικά λόγια…

Aπό τα τέλη του 18ου αιώνα, στο New Medical Dictionary-1785, ορίζεται το placebo σαν μια κοινή μέθοδος ή φάρμακο. Ενώ, από τις αρχές του 20ου αιώνα, με τον T. C. Graves-1920, που εισάγει τον όρο «placebo effect», δηλαδή επίδραση του πλασέμπο, ξεκινάει ψιθυριστά μια συζήτηση σχετικά με αυτόPlacebo και nocebo λοιπόν, δύο όροι που στον χώρο της ιατρικής και της θεραπείας, αποκτούν τη σημασία ενός ουσιαστικά αδρανούς θεραπευτικού παρασκευάσματος, που δίνεται στον πάσχοντα ή στον κατά φαντασία πάσχοντα, ελλείψει άλλου (δραστικού), ή προκειμένου να «ευχαριστηθεί και να παρηγορηθεί», ή για να συμμετάσχει σε μια έρευνα για ένα νέο φάρμακο ή για το placebo…Έτσι, έχουμε την ανταπόκριση placebo όταν ο πάσχων παρουσιάσει θετική αντίδραση σ’ αυτή την αδρανή ουσία που αναφέρεται και ως sugar pill, άκακη ζαχαρίτσα δηλαδή, και την ανταπόκριση nocebo, όταν ο πάσχων παρουσιάσει επιδείνωση των συμπτωμάτων του. Βέβαια, στη χρήση του placebo δεν έχει αναμιχθεί μόνο ο ιατρικός κόσμος αλλά και ο νομικός, αφού, μέσα σ’ έναν αιώνα ψιθύρων που κατά καιρούς φωνάζουν, χρειάστηκε να τεθούν κάποια δέοντα στο ερευνητικό πλαίσιο της ασφαλούς χρήσης του. Συγκεκριμένα, ο γνωστός Αμερικάνος νομικός Shapiro, το 1968, δηλώνει πως δεν μπορεί να θεωρείται το placebo μια αδρανής, αδιάφορη και αβλαβής ουσία, όπως και καμία άλλη άλλωστε, αφού, οτιδήποτε μπαίνει στον οργανισμό, (με οποιαδήποτε από τις παρεμβατικές μεθόδους: πεπτική οδός, ένεση ή χειρουργείο), επιδρά σ’ αυτόν με κάποιο τρόπο και σε κάποιο βαθμό. Λέει ακόμη ο Shapiro: Αν ένα placebo συνταγογραφείται από έναν γιατρό με στόχο να βοηθήσει τον πάσχοντα, τότε είναι ένα συγκεκριμένο φάρμακο και κατά συνέπεια κάθε άλλο παρά μια αδρανής ουσία όπως θεωρείται το placebo. Σ’ αυτή λοιπόν τη συζήτηση που ευτυχώς ακόμη διαρκεί, αν και ψιθυριστά, οι προεξέχουσες κορυφές ενδιαφέροντος για το placebo και τον τρόπο που επιδρά [placebo effect] ή ανταποκρίνεται [placebo reaction] σ’ αυτό το άτομο μέσα από συστηματοποιημένη ή όχι έρευνα, είναι ότι:

  • Το placebo επιδρά στο άτομο γιατί είναι ατομικά επικεντρωμένο σ’ αυτό και δεν είναι η χορηγούμενη ουσία που παράγει το αποτέλεσμα.
  • Το placebo επιδρά μέσα από το κύρος και την εξουσία που έχει αυτός που το χορηγεί στον πάσχοντα, δηλαδή ο γιατρός. Αν αυτός ο παράγων απουσιάζει, τότε μειώνεται η δύναμη της επίδρασής του.
  • Το placebo βοηθά τον πάσχοντα να θεραπεύσει τον εαυτό του, όσο και άλλοι παράμετροι, όπως η διατροφή, το κλίμα, ο θεραπευτής, η εμπιστοσύνη στην αγωγή, κ.ά.
  • Οποιαδήποτε θεραπευτική αγωγή ή φάρμακο χορηγείται με καλή πρόθεση, μπορεί να ονομαστεί placebo.
  • Η αντίδραση του πάσχοντος στο placebo έχει και διαγνωστική λειτουργία, διότι θέτει σε αναρώτηση ή και αποκαλύπτει το κατά πόσο η ασθένεια είναι σωματική, ή έχει ψυχογενή προέλευση.
  • Το 1975, με την ανακάλυψη των ενδορφινών, των φυσικών ενδογενών οπιούχων του οργανισμού, επισημαίνεται ότι το placebo μπορεί να συμβάλλει στην απελευθέρωσή τους ή να αλληλεπιδρά θετικά μαζί με αυτές.
  • Μια επίδραση placebo είναι μια σύνθεση ψυχοβιολογικών φαινόμενων, που εξαρτώνται από την ψυχολογική δομή του ατόμου, που συνδέεται με μια ευρεία γκάμα νευροφυσιολογικών μηχανισμών, που διαφέρουν κατά συνθήκη και περίσταση.
  • Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η ανταπόκριση στο placebo ενεργοποιείται από ασυνείδητες εγκεφαλικές λειτουργίες.
  • Η επίδραση του placebo μπορεί να γίνει κατανοητή καλύτερα, σαν μια επίδραση της σχέσης μεταξύ θεράποντος και πάσχοντος, παρά σαν την καθαυτή επίδραση μιας αδρανούς ουσίας.
  • Το 1949 ο Wolf… «οι επιδράσεις των φαρμάκων ήταν σε κάποιες περιπτώσεις πιο δυνατές από την φαρμακολογική τους δράση που συνήθως αποδίδεται στον δραστικό παράγοντα»…«οι μηχανισμοί του σώματος είναι ικανοί να ανταποκρίνονται όχι μόνο σε άμεσα φυσιολογική και χημική τόνωση, αλλά ακόμη σε συμβολική, όπως, λέξεις και γεγονότα που για κάποιο λόγο είναι σημαίνοντα για το άτομο», με την ελπίδα ότι «στο μέλλον, τα φάρμακα να εκτιμώνται όχι μόνο ανάλογα με την φαρμακολογική τους δράση, αλλά επίσης, με τις ψυχοδυναμικές τους επιδράσεις κατά την εφαρμογή τους και κατά τις συνθήκες χορήγησής τους.»
  • Από τον Findley το 1953… «Αν το placebo δεν χρησιμοποιείται σαν ένα όργανο εξαπάτησης, αλλά σαν μία τεχνική για να συνάξει τον συναισθηματικό δεσμό που πρέπει να συνδέει τον γιατρό με τον ασθενή προκειμένου να πραγματωθεί επιτυχώς οποιοδήποτε είδος θεραπείας…είναι το πιο σημαντικό όπλο που έχει ο γιατρός…κυρίως γιατί, ανάλογα με το πόσο αυτός ο δεσμός μεταξύ γιατρού-ασθενή είναι σφικτός, η ανάγκη του ασθενή για φάρμακα ελαττώνεται…»
  • Και από τον Leslie το 1954… «Επειδή η ιατρική μερίμνησε τόσο πολύ για την επιστημονική της ανάπτυξη, δόθηκε τόσο μικρή προσοχή στο να προωθηθεί η ιατρική τέχνη, στην οποία, ανήκει η θεραπεία με placebo, και κατά συνέπεια η γνώση της χρήσης του placebo δεν έχει προοδεύσει επαρκώς.»

Οι 24 πολύ ενδιαφέρουσες σελίδες που βρήκα στον δικτυακό χώρο της Wikipedia-the free encyclopedia, για το placebo, από τις οποίες μετέφρασα τα παραπάνω, κατά λέξη ή νοηματικά, επιλεκτικά αλλά όχι κατευθυνόμενα, με οδήγησαν σε σκέψεις όπως:

  • Στην επιστημονική έρευνα πάνω στο φαινόμενο placebo, τα ίδια τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις, είναι εκείνα που τελικά αποδεικνύουν ότι στον άνθρωπο ενυπάρχει η ικανότητα αυτοΐασης, η οποία, οπωσδήποτε ποικίλει κατ’ άτομο και κατά περίπτωση. Είτε βαπτιστεί «αυθυποβολή», είτε «το μυστήριο της ζωής», το αποτέλεσμα είναι η δυνατότητα μιας θεραπείας κατ’ ελάχιστο παρεμβατικής… Ίσως η έρευνα γύρω από τo DNA να προσεγγίσει εποικοδομητικά αυτό το πεδίο, που δεν είναι άλλο από εκείνο της προληπτικής ιατρικής.
  • Είναι φανερή μέσα από την έρευνα για το placebo, η ανάγκη της θεραπευτικής εξατομίκευσης, προκειμένου να επιτυγχάνεται το μέγιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα και να προοδεύει η ιατρική, συγχρόνως ως επιστήμη και τέχνη.
  • Στην εποχή όπου η μαζική εφαρμογή της ιατρικής παρασύρει σε εξαφάνιση τη σχέση του «θεράποντα ιατρού» με τον ασθενή, όπως τόσο εύστοχα αυτές οι λέξεις ορίζουν το σημαίνον αυτής της ιδιότητας, διαφαίνεται θεμελιώδες ωστόσο, η σχέση αυτή να αξιοποιείται και να ενισχύεται προς χάρη της θεραπείας.
  • Οπωσδήποτε η δυτική σκέψη αποζητούσε πάντα επιστημονικά μοντέλα που να την στηρίζουν στιβαρά, πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για την ιατρική επιστήμη που επιπλέον σήμερα, εμπλέκεται άμεσα στην δομή της παγκόσμιας οικονομίας. Όμως, η ιατρική κοινότητα σκοντάφτει παραδόξως συχνά πάνω σε φαινόμενα όπως η «placebo reaction», ή τα αποτελέσματα ολιστικών αγωγών υγείας. Και ενώ η αναγκαιότητα της αξιολόγησης και της ένταξής τους στο θεραπευτικό φάσμα μοιάζει αναπότρεπτη, η επιστημονική εμμονή δυσκολεύεται προς το παρόν να τα συμπεριλάβει στην έρευνα και την εφαρμογή της. Στο παρόν το παρόν, στο μέλλον…

Όρια και Κίνητρα για τους Ασκούντες Ολιστικές – Συμπληρωματικές – Εναλλακτικές Προσεγγίσεις.

της Μαρίας Γρυλλάκη
Holistic Life – vol. 18 – 2007

 

Όταν πριν 12 χρόνια περίπου άρχισα να εμπλέκομαι, στην αρχή διερευνητικά και στη συνέχεια επαγγελματικά, στο χώρο των ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, πίστευα, σε αντιστάθμιση με το τι συνέβαινε στο χώρο της κλασικής (συμβατικής) ιατρικής, ότι τα πράγματα θα ήταν σχεδόν ιδανικά. Τι σημαίνει ιδανικά: Ότι οι ασκούντες αυτές τις αγωγές υγείας, θα είχαν μια πιο διευρυμένη αντίληψη πάνω στην ασθένεια και τη θεραπεία και ότι θα ήταν τοποθετημένοι, γνήσια ανθρωπιστικά και άρα δευτερευόντως  εμπορικά, πάνω στην άσκηση του εκάστοτε γνωστικού αντικειμένου τους. Κι ακόμη ότι, η θεραπευτική τους στάση, θα χαρακτηριζόταν από κάποιο είδος μη δογματικού αλλά δημιουργικού ήθους… Ωστόσο, στη διάρκεια της επαγγελματικής μου δραστηριοποίησης στον τομέα αυτό, μέσα από το Σιάτσου, την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και την Αρωματοθεραπεία, είχα κάποιες εμπειρίες, προερχόμενες τόσο από αποδέκτες ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, όσο και από τη συνάφεια με συναδέλφους, που λίγο ως πολύ διαφοροποίησαν, αν όχι ανέτρεψαν, τον αρχικό μου, ας τον ονομάσω εδώ, «ρομαντισμό»… Άκουσα να μου λένε ενδιαφερόμενοι: «Μα πήγα να μου κάνει Σιάτσου και μου έκανε ψυχανάλυση», ή, «μπήκα σ’ ένα χώρο που μου ήρθε να λιποθυμήσω από την έντονη μυρωδιά των αρωματικών sticks», ή, «είναι αλήθεια πως αν αρχίσεις το τάδε δεν πρέπει μετά να σταματήσεις γιατί θα γίνεις χειρότερα;», ή «γιατί δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από 20 λεπτά ενώ χρεώνεται ένα αρκετά αξιοσέβαστο ποσό;», ή, «έχω εδώ και 6 μήνες ουρολοίμωξη με συμπτώματα εξάντλησης και σοβαρή ενόχληση κατά την ούρηση και ο τάδε, εναλλακτικής ειδικότητας θεραπευτής μου, λέει να μην κάνω τίποτα και να περιμένω να επιδράσει η θεραπεία του, όμως υποφέρω, πόσο θα περιμένω άραγε;»… Ακόμη, να ακούω από συναδέλφους: πόσες ειδικότητες ασκούν, ή πόσο εύκολα και πόσο γρήγορα θεωρούν τους εαυτούς τους επαρκώς καταρτισμένους πάνω σ’ αυτές, ή πόσο εντυπωσιακά συνδυάζουν διάφορες τεχνικές… Ή, ή, και πολλά ακόμη ή…που με οδήγησαν: Πρώτα στο να νιώθω αυτή την ίδια δόνηση που δεδομένα διέπει τη επαγγελματική στάση στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τη δόνηση ενός αγώνα δρόμου, για τη συλλογή «γνώσεων» και «ειδικοτήτων»  που ίσως μόνο να «μεταμφιέζει εναλλακτικά» το: «τα κάνω όλα και συμφέρω  και ανταγωνίζομαι επάξια αυτή την αγορά»… Και μετά στο να αναδύονται συμπεράσματα όπως: Ότι και αυτός ο χώρος των ολιστικών – συμπληρωματικών – εναλλακτικών αγωγών υγείας, υπόκειται στην νοοτροπία οποιουδήποτε άλλου σύγχρονου επαγγελματικού χώρου. Και ότι αυτή η νοοτροπία ενέχει  εμπορευματοποίηση, ανταγωνισμό, ευκολία, φανατισμό, και ακόμη άλλα, που δεν φαίνονται τόσο αρμονικά ως προς τις βασικές κατευθύνσεις που έχει επικαλεστεί και ακόμη επικαλείται και απευθύνει, τόσο σε ατομικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο ο χώρος αυτός. Όμως, υπάρχει τουλάχιστον ένα θέμα, που ολοφάνερα και συγκεκριμένα τίθεται καίρια: Υπάρχουν όρια για το κάθε γνωστικό αντικείμενο και για τον ασκούντα αυτό. Τα όρια αυτά, καταρχήν αφορούν το ίδιο το αντικείμενο ως ένα εργαλείο που συμβάλλει στην υγεία του ατόμου με συγκεκριμένες τεχνικές και δυνατότητες. Αφορούν όμως εξίσου σημαντικά τη στάση του ασκούντα ως προς τον δεχόμενο αυτό, δηλαδή τη θεραπευτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ αυτών των δύο, ένα κεφάλαιο πολύπλευρο, που συντίθεται από συγκεκριμένη δεοντολογία, θεραπευτικά εργαλεία και ποιότητες. Με λίγα λόγια, και αν μη τι άλλο, ας μένουμε στα πλαίσια των γνώσεων και των ικανοτήτων μας, προκειμένου να μην βλάψουμε…με τις όχι και τόσο αθώες ολιστικές – συμπληρωματικές – εναλλακτικές μεθόδους  μας… Διότι το να βλάψουμε, δεν είναι μόνο η κυριολεκτικά βλαπτική επίδραση που μπορεί να προκληθεί από μια λανθασμένη θεραπευτική τακτική. Είναι εξίσου, η βλαπτική επίδραση που προέρχεται από μια υπερτιμημένη ή ανεπαρκή θεραπευτική τακτική, και έχει σαν αποτέλεσμα το χάσιμο πολύτιμου χρόνου και την οικονομική δαπάνη, του δεχόμενου την θεραπευτική βοήθεια φυσικά… Βέβαια, γι’ αυτά, προϋποτίθεται το να θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα: Με ποιο κίνητρο προσεγγίζουμε τη θεραπευτική δουλειά; …Πράγμα άλλωστε που ορίζει και την στάση μας ως θεραπευτές.

Τελευταία, θα αναφερθώ με διάθεση μοιράσματος, σε μια πρόσφατη και ουσιαστική διαπίστωση: την επίγνωση του να αντιλαμβάνομαι τον θεραπευτικό χώρο ως ένα τέτοιο ενιαίο και ανοιχτό πεδίο επικοινωνίας, που διαφοροποιεί αλλά δεν διαχωρίζει την προσφορά της κλασικής ιατρικής από εκείνη της κινέζικης, της ινδικής, της ομοιοπαθητικής, και τόσων άλλων ακόμη. Αυτή η επίγνωση μου προσφέρθηκε όταν, μέσα από τις in vivo δυσκολίες της δουλειάς μου, αναγνώρισα την πολυπλοκότητα της θεραπείας, που δεν είναι άλλη απ’ την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης: Ένας ιστός θαύματος και μυστηρίου, που συνεχώς προκαλεί να αποκαλυφθεί…